ΝΑΙ ... ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΤΙΣ ΦΑΚΕΣ ΠΟΥ ΕΣΤΗΝΑ ΠΑΙΔΙ .... ΕΚΕΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΥΚΑ ... ΣΤΗ Ν ΙΩΝΙΑ
ΕΠΙΑΝΑ ΤΑΧΤΙΚΑ ΠΟΥΛΙΑ ... ΚΑΙ Η ΚΥΡΑ ΚΑΤΙΝΑ ... Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ ... ΤΑ ΤΗΓΑΝΙΖΕ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ....
ΑΡΓΟΤΕΡΑ .... ΠΟΛΥ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ... ΣΤΟ ΔΙΟΝΥΣΟ ... ΟΤΑΝ ΕΡΕΙΧΝΕ ΧΙΟΝΙ ... ΕΚΑΝΑΝ ΠΑΣΑΡΕΛΛΑ
ΣΚΕΨΕΙΣ ... ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΑΓΕ ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΞΙΟΛΟΓΙΣΗΣ ?
ΟΠΟΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΜΕ ... Ο ΕΜΠΝΕΥΤΗΣ ΤΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ .... ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΕΠΟΠΤΕΥΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ... ΚΑΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ΟΤΙ .... ΟΥΔΕΙΣ ΤΕΛΕΙΟΣ
Ένας ωραίος τρόπος είναι να περιφερόμαστε και να λέμε κάτι που μας είπε ή δεν μας είπε κάποιος.
Να λέμε στους φίλους ή τις φίλες (φίλους/ες;) τις επιτυχίες μας ή τις πλακίτσες μας.
Ξέρεις φίλη μου (δεν βάζω όνομα για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις), ο Αλέξανδρος (βάζω το δικό μου, που δεν παρεξηγούμε), είναι τρελός για μένα, μιλήσαμε στο σπέις και μου το είπε. Λίγο πουρός, αλλά για πλακίτσα καλός είναι! Αν του ζητήσω να με πάει στο φεγγάρι, θα το κάνει, έστω και με κανένα μαλακοποίημα!
Θες να το κάνω;
Τι ικανοποίηση!
Όμως, αλήθεια, μήπως και ο άλλος παίζει το ίδιο παιχνίδι; Και λέει ή σκέπτεται τα ίδια για μας;
Το παιχνίδι του εντυπωσιασμού είναι ωραίο! Αλλά ……